ChatGPT legt kliks en toetsaanslagen vast in onversleutelde bestanden op je Mac

OpenAI brengt Computer History uit in de ChatGPT-app voor macOS: kliks, toetsaanslagen en app-wissels worden lokale, onversleutelde Markdown-bestanden en een doorzoekbare tijdlijn die ChatGPT en Codex mogen gebruiken.

De functie rolt nu wereldwijd uit voor Pro, Business en Enterprise, en in de EER, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland volgt de toegang in de komende weken, schrijft OpenAI. Voor een Nederlandse werkgever met Macs is dat geen abstracte privacydiscussie meer, maar een agendapunt met een datum. In een Business- of Enterprise-werkruimte is de beheerder de poort: zolang die de functie niet vrijgeeft, kan geen enkele medewerker hem aanzetten. Geeft die hem wel vrij, dan beslist elke medewerker daarna zelf. Wie die knop omzet, en op basis waarvan, ligt over een paar weken op je bureau.

Wat er wel en niet in gaat

Computer History bouwt een stroom van interactiegebeurtenissen op uit de apps en websites die je toestaat. OpenAI noemt kliks, typen, sneltoetsen, app-wissels en de context die macOS via zijn toegankelijkheidslaag prijsgeeft. Die gebeurtenissen worden periodiek omgezet in tekstsamenvattingen en lokale geheugenbestanden.

Wat er buiten blijft is minstens zo belangrijk: geen schermafbeeldingen, geen schermopnames, geen microfoon, geen systeemgeluid, en surfen in een privévenster telt niet mee. De functie vraagt zelfs geen toestemming voor schermopname. Dat is een bewuste breuk met de voorganger, want Computer History vervangt de Chronicle-onderzoeksversie, die je scherm nog wel fotografeerde om te volgen waar je mee bezig was.

De tijdlijn ordent alles per dag en tijdstip. Elk item toont een titel, een samenvatting, de gebruikte apps of websites en een voorgestelde skill voor werk dat zich herhaalt, met knoppen om het geheugenbestand in Finder te openen of het item te wissen.

Het bestand op schijf is het echte verhaal

De geheugenbestanden landen als platte Markdown in ~/.codex/memories/extensions/skysight/, op de Mac zelf. OpenAI is daar in zijn eigen documentatie kort over: die bestanden kunnen gevoelige informatie bevatten, ze zijn niet versleuteld door Computer History, en andere programma's die onder dezelfde macOS-gebruiker draaien kunnen er mogelijk bij. Het advies dat het bedrijf eraan hangt, is je Mac-account beschermen en bronnen uitsluiten die je er niet in wilt hebben.

Dat is precies het soort bestand waar hedendaagse macOS-malware op jaagt. De AMOS-wachtwoorddief die dit voorjaar via een nep-CAPTCHA en Terminal op Macs belandde, harkt browserwachtwoorden, de Apple Keychain, notities en documenten leeg. Een map met leesbare samenvattingen van wat iemand typte, in welke app en rond welk dossier, is voor zo'n infostealer gewoon nog een map.

Lokaal is bovendien niet het hele verhaal. De ruwe gebeurtenisbestanden staan maximaal 48 uur op de Mac en gaan naar de servers van OpenAI om er geheugens van te maken. OpenAI zegt ze daarna niet te bewaren, tenzij de wet dat eist, en ze niet te gebruiken voor training. De geheugenbestanden die eruit komen blijven staan tot iemand ze wist.

Wie de knop omzet

De functie staat standaard uit. Pro-gebruikers zetten hem zelf aan via Instellingen, Integraties, Computer History. In Business en Enterprise verleent de beheerder eerst toegang in de werkruimte-instellingen, waarna elke medewerker apart kiest. Memories moet aan staan, anders werkt Computer History niet. Je bepaalt welke apps en websites meetellen, je kunt de verzameling pauzeren en hervatten, en de geschiedenis wissen over de laatste tien minuten, het laatste uur, de laatste dag of in zijn geheel.

Op een zakelijke Mac gaat het daarbij niet alleen om de gegevens van de medewerker zelf. In die samenvattingen belanden ook klantnamen, dossiernummers, prijzen en concepten uit de apps waarin iemand werkt. OpenAI waarschuwt daarnaast dat de functie het risico op prompt-injectie uit inhoud in apps en websites vergroot en raadt aan apps met gevoelige gezondheids-, financiële of persoonlijke gegevens uit te sluiten. Dat laatste is geen voetnoot. Het is een lijst die iemand moet opstellen voordat de functie aangaat, niet erna.

Van schermfoto naar tekstbestand

De vergelijking met Microsoft Recall ligt voor de hand, en die is juist leerzaam op het punt waar hij niet opgaat. Recall maakte om de paar seconden een schermafbeelding en werd na de ophef teruggezet van standaard aan naar alleen als je hem zelf aanzet. OpenAI begint aan de andere kant van die les: standaard uit vanaf dag één, een beheerdersslot ervoor, en geen enkele schermafbeelding. De verpakking is netter geworden. Wat overblijft is een leesbaar tekstbestand op de schijf dat vertelt wat iemand deed.

Daarmee past Computer History in een bredere beweging op het bureaublad. Gemini Spark kreeg begin juli op de Mac voor het eerst toegang tot lokale bestanden, in een bèta die Nederland niet haalde. Elke leverancier schuift zijn assistent van het browsertabblad naar het besturingssysteem. De vraag schuift mee, en die gaat niet langer over of een model iets mag onthouden, maar over waar dat geheugen fysiek staat en wie er nog meer bij kan.