Je webbureau heeft je website en e-mail offline gehaald: zo ben je binnen 48 uur weer bereikbaar

Om kwart over acht belt een klant dat je website niet laadt. Je typt je eigen domein in en krijgt een foutpagina van een hostingpartij waar je nog nooit van hebt gehoord. Outlook staat op verbinden en blijft daar staan. En in WhatsApp staat een bericht van je webbureau: "zodra factuur 2026-0418 binnen is, zetten we alles weer aan".

Wat je nu nodig hebt is geen oordeel over die factuur. Je hebt bereikbaarheid nodig, en de volgorde daarvan is niet de volgorde die je op Google vindt. Eerst je mail, dan je website, en pas daarna de vraag of dit opschorten überhaupt mocht. Elke juridische pagina over dit onderwerp is geschreven voor de bouwer die overweegt de knop om te zetten. Deze is voor de ondernemer bij wie hij al om is.

Vier knoppen, en ze hebben er minstens één omgezet

Je bereikbaarheid hangt aan vier lagen die bij vier verschillende partijen kunnen liggen. Welke van die vier ze hebben aangeraakt bepaalt of je binnen een uur terug bent of binnen een week. Voordat je iemand belt, stel je dus vast wat er precies stuk is.

• Het houderschap bij SIDN bepaalt wie de nameservers van je domein mag wijzigen.
• De nameservers en de DNS-zone bepalen welke MX-, A- en TXT-records de wereld te zien krijgt.
• De mailserver achter die MX draait je postbussen en bewaart je archief.
• De webhosting achter dat A-record heeft je bestanden en je database.

Vier commando's geven je binnen twee minuten het antwoord. Draai ze op je eigen machine, niet in een online tool die het resultaat cachet.

dig +short NS jouwdomein.nl
dig +short MX jouwdomein.nl
dig +short A jouwdomein.nl
curl -sI https://jouwdomein.nl | head -1

Krijg je nog steeds je vertrouwde MX-records terug maar laadt de site niet, dan hebben ze alleen de webhosting stilgezet en werkt je mail gewoon door. Is de MX weg of veranderd, dan zitten ze in je DNS-zone. Wijzen de nameservers naar een partij waar jij niet kunt inloggen, dan is de DNS-laag van hen en moet je die eerst terughalen. En staat het bureau bij SIDN als houder van je domein geregistreerd, dan kun je die nameservers niet eens wijzigen. Dat is een andere klus met een eigen route, waarin je registrar verplicht is het verhuistoken binnen vijf dagen na je aanvraag aan je over te dragen.

Wat je nodig hebt voordat je de eerste knop omzet

Twee uur voorbereiding scheelt je hier dagen, en één ding erin kun je over een week niet meer ophalen: het bewijs van hoe je omgeving eruitzag op het moment dat hij donker ging. Rechters lopen hier stuk op. Wie niet kan laten zien wat er stond, kan ook niet afdwingen dat het teruggezet wordt.

Dat archief van je site regel je gratis. De Wayback Machine van het Internet Archive heeft waarschijnlijk al kopieën staan, en je kunt met één aanroep controleren welke: https://archive.org/wayback/available?url=jouwdomein.nl geeft een JSON-antwoord terug met de dichtstbijzijnde snapshot en zijn tijdstempel. Een oude snapshot is geen back-up, maar hij bewijst wel hoe je site eruitzag, en dat is precies het bewijsstuk dat later ontbreekt.

De lijst met e-mailadressen wordt structureel te kort gemaakt. Je herinnert je info@ en je eigen naam, en vergeet de vier aliassen die op je facturen, in je Google-profiel en in je offertesjabloon staan. Elk adres dat je straks niet opnieuw aanmaakt, levert de afzender een harde foutmelding op dat de ontvanger niet bestaat. Dat is erger dan vertraging: het leest als opgeheven.

Het draaiboek: eerst je mail, dan je site

Aan het eind van deze zeven stappen ontvang en verstuur je weer mail op je eigen domein, staat er een werkende pagina op je adres, en heb je een dossier waarmee een advocaat binnen een dag kan dagvaarden. De volgorde is niet vrijblijvend: mail heeft een venster dat sluit, een website niet.

1. Bevries het bewijs, binnen het eerste half uur

Maak schermafdrukken van de foutmelding op je eigen domein, van je mailclient, en van het bericht waarin het bureau zegt dat het heeft afgesloten. Bewaar de kopregels van de laatste mail die je nog wél ontving: daar staan je oude mailserver, je DKIM-selector en je SPF-doorgang in. Draai de vier dig-commando's uit de vorige sectie en zet de uitvoer in een tekstbestand met de datum erin.

Noteer daarna één datum apart en zet hem bovenaan je dossier: het moment dat het donker ging. Die datum, afgezet tegen de vervaldatum van de factuur, beslist later het halve geschil.

2. Test welke knoppen je zelf al in handen hebt

Log in bij je registrar en kijk of je de nameservers kunt wijzigen. Kun je dat, dan heb je de DNS-laag in handen en heb je het bureau nergens meer voor nodig om bereikbaar te worden. Kun je het niet, dan is dit eerst een houderschapskwestie.

Reconstrueer meteen je zone, want die ga je opnieuw moeten opbouwen. Drie bronnen leveren samen bijna alles: de kopregels en DMARC-rapportages uit je eigen mailarchief, de beheerconsole van je mailplatform die precies vertelt welke records hij verwacht, en een historische DNS-lookup zoals die van ViewDNS die je oude MX- en A-records terughaalt.

3. Haal de DNS naar een partij die jij beheert

Zet de nameservers van je domein naar een DNS-partij waar jij de enige beheerder bent, bijvoorbeeld je registrar zelf, TransIP, Hostnet of Cloudflare. Bouw de zone dáár eerst compleet op en zet pas daarna de nameservers om, anders val je in het gat tussen de oude en de nieuwe zone.

Let op de TTL. TransIP hanteert vijf minuten als standaardwaarde en waarschuwt dat het tot maximaal 24 uur kan duren voordat wijzigingen van DNS-records wereldwijd zijn doorgevoerd. Zet je TTL laag voordat je iets omzet, niet erna. Stond DNSSEC aan, dan moet je nieuwe partij dat overnemen; blijft er oud sleutelmateriaal staan, dan verdwijnt je domein voor elke validerende resolver en is je site niet traag maar onvindbaar.

4. Zet mail terug binnen het venster van 24 uur

Dit is de stap waarin de klok tegen je werkt. Een verzendende server die je mailserver niet kan bereiken, gooit de mail niet meteen weg maar zet hem in de wachtrij. Exchange Online probeert het bericht gedurende 24 uur herhaaldelijk af te leveren en stuurt pas daarna een foutrapport naar de afzender (Microsoft-documentatie, bijgewerkt 10 augustus 2026). Andere grote mailplatforms zitten in dezelfde orde van grootte. Krijg je je MX binnen dat venster weer op een werkende server, dan landt die wachtrij alsnog bij jou. Daarna is die post weg.

Trek eerst je archief binnen, zolang je wachtwoorden nog werken. Dat is het tweede venster in dit draaiboek, en het is het venster dat vrijwel iedereen mist. Hebben ze alleen de webhosting stilgezet of alleen je MX weggehaald, dan staan je postbussen er meestal nog gewoon en accepteert de oude mailserver je wachtwoord nog. In de diagnosetabel hierboven is dat precies het verschil tussen de rij "Postbus weigert je wachtwoord" en alle andere rijen. Je test het in twee regels:

# antwoordt de oude mailserver nog, en laat hij je binnen?
openssl s_client -connect mail.oudeprovider.nl:993 -crlf -quiet
a LOGIN jij@jouwdomein.nl 'jouwwachtwoord'

Komt daar a OK uit, dan heb je op dit moment je hele archief in handen en kost het je een half uur om het veilig te stellen. Hang elke postbus in een mailclient op je eigen machine en trek de mappen naar een lokale map: in de klassieke Outlook exporteer je het account via Bestand, Openen en exporteren, naar een Outlook-gegevensbestand (.pst) met de submappen erbij; in Thunderbird sleep je de mappen naar Lokale mappen. Heb je meer dan een handvol postbussen, dan draai je het per adres met imapsync, een IMAP-tool die accounts migreert én backupt en die incrementeel werkt, zodat je hem kunt afbreken en later kunt hervatten zonder duplicaten (release 2.314, 23 september 2025; de broncode is vrij, voor een kant-en-klare binary vraagt de maker 72 euro).

Doe dit voordat je de MX omzet, en vooral voordat de tegenpartij bedenkt dat hij ook de wachtwoorden kan resetten. Het loopt op de achtergrond terwijl je de nieuwe omgeving inricht, het kost je niets, en het haalt de zwaarste eis uit stap 7 alvast onderuit: wat je zelf al hebt gekopieerd, hoef je later niet af te dwingen.

Een nieuwe mailomgeving open je in een kwartier. Exchange Online Plan 1 kost 3,50 euro per gebruiker per maand bij jaarlijkse betaling, Microsoft 365 Business Basic 6,07 euro, en Google Workspace Business Starter 6,80 euro per gebruiker per maand op het flexibele plan (eigen prijspagina's, geraadpleegd 23 augustus 2026, alle bedragen exclusief btw). Voor een noodherstel is het goedkoopste postvak het juiste postvak; je kunt later nog upgraden.

De volgorde binnen deze stap is waar het misgaat. Maak eerst álle postbussen en aliassen aan, inclusief de adressen die je bijna vergeten was. Voeg daarna je nieuwe verzender toe aan je SPF-record en publiceer de DKIM-sleutel van je nieuwe provider. Pas als dat staat, zet je de MX om. Doe je het andersom, dan komt je uitgaande mail binnen bij de spam of wordt hij door je eigen beleid geweigerd, want een half ingerichte SPF of een ontbrekende DKIM-sleutel is precies waar afzenderauthenticatie op klapt. Zet tot slot een catch-all aan, zodat een adres dat je toch vergat geen harde foutmelding oplevert.

5. Zet een tijdelijke pagina neer die de telefoon laat rinkelen

Je hebt geen gerestaureerde website nodig, je hebt een werkend adres nodig. Eén pagina volstaat: wat je doet, je telefoonnummer, je nieuwe mailadres, je bezoekadres en openingstijden, en één zin dat je gewoon bereikbaar bent. Zet die op een host die je zelf beheert en wijs je A-record erheen.

Dat is ook je zoekmachine-verzekering. Google houdt bij aanhoudende serverfouten de bekende adressen nog even vast, maar volgens de eigen documentatie worden al geïndexeerde URL's uiteindelijk uit de index verwijderd (bijgewerkt 4 februari 2026). Een pagina die 200 teruggeeft is dus meetbaar beter dan een pagina die niets teruggeeft, ook als die pagina bijna leeg is.

Voor de inhoud van je echte site heb je meer bronnen dan je denkt: je eigen back-up, de export van je CMS, de back-upplug-in in je WordPress, de staging-omgeving, en de snapshots van de Wayback Machine. Verzamel ze parallel, en laat de tijdelijke pagina ondertussen gewoon staan.

6. Vertel het via kanalen die niet over dit domein lopen

Terwijl DNS propageert, is je enige verbinding met je klanten alles wat níet aan dit domein hangt. Exporteer je klantcontacten uit je boekhoudpakket, plaats een bericht op LinkedIn en in je Google-bedrijfsprofiel, en werk het websiteveld in dat profiel bij naar je tijdelijke pagina. Draai je advertenties, pauzeer dan de campagnes waarvan de bestemmingspagina dood is voordat ze worden afgekeurd.

Houd de boodschap feitelijk en kort: er is een storing, dit is het nieuwe mailadres, dit is het telefoonnummer. Ga je klanten niet vertellen dat je bureau je gegijzeld houdt. Je hebt straks misschien een schikking nodig, en een publieke beschuldiging levert je een tweede geschil op dat je niet zocht.

7. Eis het archief en de bestanden op met een benoemde lijst

Nu pas gaat de brief uit, en die vraagt niet om je gegevens in algemene zin. Een categorie levert je een halve overdracht op, een lijst levert je iets afdwingbaars. Vraag per onderdeel om een vorm en een termijn: elke postbus als PST- of MBOX-bestand per adres, een export van de DNS-zone, een dump van de database, de map met uploads en media, de thema- en templatebestanden, en de beheeraccounts met hun rechten. Diezelfde discipline geldt bij een leverancier die uit de lucht gaat, waar je acht onderdelen van je export apart moet benoemen voordat de systemen uitgaan.

Zet er een termijn bij die past bij de situatie. Veertien dagen is de standaard bij een gewone ingebrekestelling, maar hier loopt de schade door: 48 uur is verdedigbaar en dwingt de andere kant tot een keuze.

Waar dit in de praktijk stukloopt

Je zegt zelf de hosting of het domein op. De reflex bij een betaalconflict is alles beëindigen, en die reflex is hier duurder dan elders: je bent al onbereikbaar. Doe het niet zolang het domein niet volledig van jou is, want een opgeheven .nl-domeinnaam gaat veertig dagen in quarantaine voordat iedereen hem opnieuw kan registreren. Betaal de onbetwiste facturen door tot je alles in handen hebt.

Je betaalt om ervan af te zijn, zonder één regel eromheen. Betalen om weer online te komen is vaak de goedkoopste route, maar betaal dan schriftelijk onder protest en onder voorbehoud van alle rechten, en betaal alleen het deel dat je niet betwist. Zonder dat voorbehoud is je latere terugvordering een stuk moeilijker uit te leggen.

Je jaagt op je oude mailbox en mist het venster. Onderhandelen over de inhoud van je postbussen kan later, de wachtrij van binnenkomende mail niet: zet dus eerst een werkende MX neer. Dat is iets anders dan je archief laten liggen. Accepteert de oude server je wachtwoord vandaag nog, dan kopieer je dat archief in stap 4 via IMAP binnen terwijl de rest doorloopt. Praten erover kost weken, kopiëren kost een half uur.

Je leest een bounce verkeerd. Als hun server je mail actief weigert met een 5.x.x-code, is de afzender meteen af en komt die mail nooit meer. Als hij simpelweg onbereikbaar is, blijft de afzender uren doorproberen. Het verschil bepaalt hoeveel haast je hebt, en het staat gewoon in de foutmelding die je klant je doorstuurt.

Je gaat het gevecht aan over auteursrecht. Bureaus grijpen daar graag naar, maar wie de klant ooit toestemming gaf de site live te zetten, gaf daarmee een impliciete licentie op het gebruik ervan. In een kort geding is er bovendien geen ruimte voor bewijslevering over de vraag wie welk stukje ontwerp maakte. Het is zelden het terrein waarop je dit wint.

Je hebt straks toegang, maar niet het overzicht. Zodra je terug bent, weet je nog steeds niet welke wachtwoorden, sleutels en beheeraccounts er bij de andere partij liggen. Dat is dezelfde opruimklus als bij een leverancierswissel, waar je per systeem moet vaststellen wie er nog binnenkomt en welke gedeelde geheimen ververst moeten worden.

Mocht dit eigenlijk wel? Het beslis-kader

Opschorting is het recht om je eigen prestatie tijdelijk stil te leggen zolang de ander niet betaalt. Het mag alleen als er een opeisbare vordering ligt, als er voldoende samenhang bestaat tussen die vordering en de prestatie die je stillegt, en als het middel in verhouding staat tot het bedrag. Ontbinding is iets anders: daarmee eindigt de overeenkomst.

Vier vragen bepalen of hun beroep op opschorting overeind blijft, en je kunt ze alle vier zelf beantwoorden met de stukken die je in stap 1 hebt vastgelegd.

Was de vordering al opeisbaar toen de knop omging? Leg de datum van de afsluiting naast de vervaldatum van de factuur. Ging het licht uit voordat de betaaltermijn verstreken was, dan is er op dat moment niets om op te schorten en valt het verhaal om.

Bestaat er voldoende samenhang? De wet stelt die eis met zoveel woorden: opschorten mag als tussen vordering en verbintenis voldoende samenhang bestaat om deze opschorting te rechtvaardigen, en die samenhang wordt aangenomen als beide uit dezelfde rechtsverhouding voortvloeien. Loopt je hosting op een apart contract terwijl de openstaande factuur over ontwerpwerk gaat, dan is die samenhang een stuk dunner dan wanneer alles in één opdracht zat.

Is het aangekondigd? Een afsluiting zonder waarschuwing staat zwak. In de praktijk van het internetrecht geldt al jaren dat de klant moet weten dat er opgeschort gaat worden en om welke reden, en dat je hem de kans geeft iets anders te regelen.

Staat het middel in verhouding? Je hele bedrijfscommunicatie stilleggen voor 400 euro weegt anders dan voor 13.000 euro. En binnen dat middel bestaan gradaties: alleen het beheerpaneel dichtzetten is iets anders dan de mail eruit trekken.

Kijk daarna naar hun eigen voorwaarden, want de kans is groot dat daar de NLdigital Voorwaarden onder liggen, de branchestandaard van de Nederlandse IT-sector. In de versie 2020 heet artikel 8 "Voorbehoud van eigendom en rechten en opschorting", en artikel 8.4 daarvan geeft de leverancier het recht om ontvangen of gerealiseerde gegevens, documenten, programmatuur en databestanden onder zich te houden ondanks een bestaande verplichting tot afgifte, totdat alle verschuldigde bedragen zijn voldaan. Datzelfde document zegt in artikel 3.6 dat de klant niet gerechtigd is tot opschorting van betaling of verrekening. Wie zijn factuur inhield omdat het werk niet deugde, staat daarmee contractueel op achterstand.

Controleer wel eerst wélke set bij jouw contract hoort, want de artikelnummers zijn verschoven. De NLdigital Voorwaarden 2025 zijn inmiddels de huidige set (pagina bijgewerkt 2 april 2026), maar de 2020-set verdwijnt daarmee niet: die blijft gewoon van toepassing zolang je leverancier ernaar verwijst en hem bij de opdrachtbevestiging heeft meegestuurd. Kijk dus op het voorblad van de voorwaarden die jíj destijds kreeg welk jaartal er staat, en zoek pas daarna artikelnummers op. In de 2025-set heet artikel 8 namelijk "Uitvoering diensten" en bepaalt artikel 8.4 iets heel anders, namelijk dat de leverancier niet gehouden is aanwijzingen van klant op te volgen. Sla je in het verkeerde boekje 8.4 op, dan lees je een artikel dat niets met retentie te maken heeft en voer je een discussie die nergens over gaat. Het retentiebeding zelf zit in de 2025-set onder een ander nummer; het gratis inkijkexemplaar toont niet alle artikelen, dus haal dat nummer uit het exemplaar dat je zelf hebt gekregen. Wat ongewijzigd bleef, is de klem waar je in vastzit: ook in de 2025-set staat in artikel 3.6 dat klant betalingen niet mag opschorten en verschuldigde bedragen niet mag verrekenen.

En de nieuwe set geeft je iets wat de oude niet had. Artikel 8.5 van de 2025-voorwaarden bepaalt dat de leverancier zich op verzoek van klant zal inspannen om binnen een redelijke termijn medewerking te verlenen aan exitwerkzaamheden die noodzakelijk zijn voor de overgang naar een derde leverancier of naar klant, tegen zijn gebruikelijke tarieven. Dat is precies de haak waar je in stap 7 om vraagt: een contractuele plicht om mee te werken aan je vertrek, in plaats van alleen een beroep op onrechtmatig handelen. In de 2020-set komt het woord exitwerkzaamheden niet voor. Vallen jullie onder de 2025-set, benoem dat artikel dan met zoveel woorden in je sommatie, en bied meteen aan die gebruikelijke tarieven te betalen. Dan gaat het gesprek niet meer over de vraag óf ze meewerken, maar over wanneer en tegen welk uurtarief.

Er zit één tegenwicht in dat vaak wordt vergeten. Verwerkt je bureau persoonsgegevens voor jou, en dat doet het als het je mail, je CRM of je webshopdatabase draait, dan is het verwerker en ben jij verwerkingsverantwoordelijke. De toezichthouder is daar helder over: na afloop van de verwerkingsdiensten verwijdert de verwerker de gegevens, of bezorgt hij ze aan je terug als je dat wilt, en de AVG staat boven de verwerkersovereenkomst (pagina bijgewerkt 11 november 2025). Een retentierecht uit algemene voorwaarden is dus geen vrijbrief om jouw klantgegevens vast te houden. Dat is een ander gesprek dan een ruzie over een factuur, en het is een gesprek dat bureaus liever niet voeren.

De tarieven van het griffierecht zijn die van 2026 en zijn belastingvrij. Let op de categorie: een vordering waarin je eist dat de tegenpartij iets doet, valt onder zaken van onbepaalde waarde en kost een rechtspersoon 735 euro, tegen 341 euro voor een natuurlijk persoon of eenmanszaak. Vorder je daarnaast een concreet schadebedrag, dan schuif je door naar de categorie tot 100.000 euro en betaal je 3.083 euro. Dat is de duurste knop in dit hele draaiboek, en je zet hem om met één regel in je dagvaarding.

Hoe een rechter hier in de praktijk naar kijkt

Op 14 maart 2023 deed de voorzieningenrechter in Arnhem uitspraak in een zaak die het opschortingsverweer tot op de datum uitkleedt. De eiseres dreef een onderneming in bedden, met een website, meerdere zakelijke mailadressen, een kassasysteem en gekoppelde accounts bij onder meer Bol.com, Mollie en MyParcel. De gedaagde, die een ICT-onderneming dreef, had op 20 januari 2023 het hostingabonnement opgezegd waardoor de website offline ging, en de inloggegevens van de mailadressen, de gekoppelde accounts, de webhosting en het domeinbeheer gewijzigd.

Zijn verweer was het verweer dat je nu waarschijnlijk ook krijgt: hij mocht de toegang opschorten omdat er een factuur openstond. Die factuur bedroeg 13.100 euro. Maar de rechter zette twee data naast elkaar en constateerde dat de website op 20 januari offline ging terwijl de factuur gedateerd was op 25 januari, met een betaaltermijn tot 8 februari. Het offline halen kón dus niet in die factuur liggen. Dat het zonder aankondiging gebeurde, zonder haar de kans te geven een andere hostingpartij te zoeken of het abonnement over te nemen, woog daar bovenop. De conclusie: onrechtmatig, en hij was gehouden de situatie te herstellen.

Eén nuance hoort erbij, want ze maakt de uitspraak niet zwakker maar wel eerlijker: partijen waren ex-partners, en uit de WhatsApp-correspondentie bleek dat de echte aanleiding een ruzie over de afwikkeling van hun samenwoning was. Dat gaf de rechter een extra reden om het verweer terzijde te schuiven. De datumtoets erboven staat er los van en werkt in elk factuurgeschil hetzelfde.

En toch verloor zij haar belangrijkste vordering. Zij eiste een correcte back-up van de website inclusief thema en koppelingen, binnen 24 uur, op straffe van een dwangsom van 5.000 euro per dag. Ter zitting bleek dat niet exact was vast te stellen hoe het thema van de site eruitzag op 20 januari. Er waren wel een paar schermafdrukken, maar daaruit viel het volledige uiterlijk niet af te leiden, en zonder dat beeldmateriaal was niet te controleren of een aangeleverde back-up wel de juiste was. De vordering strandde op onvoldoende bepaaldheid.

Wat zij wél kreeg, was een verbod: de gedaagde moest zich onthouden van elke handeling die haar fysieke of digitale bedrijfsvoering hindert, op straffe van 500 euro per dag met een maximum van 25.000 euro, plus 1.522,52 euro aan proceskosten.

Drie dingen neem je hieruit mee. De datum van de afsluiting, afgezet tegen de vervaldatum van de factuur, is het eerste dat een rechter naast elkaar legt, dus zet die twee data bovenaan je dossier. Een vordering moet zo concreet zijn dat een deurwaarder hem kan uitvoeren, dus leg vandaag vast hoe je site en je mail eruitzien, met schermafdrukken en een archiefkopie. En een negatieve vordering, waarin je verbiedt dat iemand je bedrijfsvoering hindert, is vaak makkelijker toegewezen te krijgen dan een positieve vordering waarin je precies moet omschrijven wat er teruggezet moet worden.

Hoe je dat dan formuleert

Dat inzicht is pas iets waard als het in je petitum staat. De uitweg uit het bepaaldheidsprobleem is niet vager vorderen maar preciezer: wie "een correcte back-up" eist, geeft de rechter niets om aan te toetsen, en dan strandt de vordering, hoe onrechtmatig het handelen ook was (Ius Mentis, 22 juni 2023). Hieronder staat het geraamte dat daarop antwoord geeft. Het is geen kant-en-klare dagvaarding, maar het is wel het vertrekpunt dat je je advocaat geeft, met de benoemde lijst uit stap 7 als productie erbij.

I. Hervatting. Gedaagde te veroordelen om binnen 24 uur na betekening van het vonnis de dienstverlening te hervatten, althans de website op het domein jouwdomein.nl weer bereikbaar te maken en de e-maildienst op dat domein te herstellen, en eiseres weer volledige toegang te verschaffen tot de beheeromgevingen van het domeinbeheer, de DNS-zone, de webhosting en de mailomgeving.

II. Afgifte per benoemd onderdeel. Gedaagde te veroordelen om binnen 48 uur na betekening aan eiseres te verstrekken, elk in de genoemde vorm en gespecificeerd in de als productie overgelegde lijst: elke postbus op het domein als afzonderlijk PST- of MBOX-bestand per e-mailadres, een export van de DNS-zone in standaard zonefile-formaat, een dump van de database, de map met uploads en media, de thema- en templatebestanden, en een overzicht van de beheeraccounts met hun rechten.

III. Onthouding. Gedaagde te gebieden zich te onthouden van enige handeling waarmee de fysieke of digitale bedrijfsvoering van eiseres wordt gehinderd, daaronder uitdrukkelijk doch niet uitsluitend begrepen handelingen waarbij orders of betalingen worden gehinderd, geannuleerd of geblokkeerd, of waarbij de digitale bedrijfsvoering op andere wijze wordt gedeactiveerd of ontoegankelijk gemaakt.

IV. Dwangsom. Gedaagde te veroordelen tot betaling van een dwangsom van 500 euro voor iedere dag dat hij niet aan de veroordelingen onder I tot en met III voldoet, tot een maximum van 25.000 euro, met veroordeling in de proceskosten en met uitvoerbaarverklaring bij voorraad.

Vier dingen aan dat geraamte zijn geen stijl maar techniek. Vordering III is de formulering die de Arnhemse rechter woordelijk toewees, versterkt met een dwangsom van 500 euro per dag tot een maximum van 25.000 euro, en dat is je vangnet als I en II sneuvelen, en het is de vordering die het minst afhangt van bewijs over hoe je site eruitzag. Vordering II noemt per onderdeel een bestandsvorm, want een deurwaarder moet kunnen vaststellen of eraan is voldaan; "mijn gegevens" kan hij niet controleren, "elke postbus als PST-bestand" wel. De termijnen zijn kort maar haalbaar, en dat is de toets: een termijn die technisch niet te halen is, nodigt uit tot matiging van je hele vordering. En vraag zelf een reële dwangsom met een maximum. De eiseres in Arnhem vroeg 5.000 euro per dag zonder plafond en kreeg 500 met een plafond van 25.000; wie meteen redelijk vordert, houdt de regie over dat bedrag in plaats van hem door de rechter te laten bijstellen.

De echte les zit in de scheiding

Deze hele klus ontstaat doordat vier lagen bij één partij liggen. Wie je domein registreert, je DNS beheert, je mail draait én je site host, heeft een knop waarmee hij je bedrijf in één handeling onbereikbaar maakt. Dat is geen kwestie van vertrouwen in dat bureau. Het is een ontwerpfout in je opzet, en hij komt pas aan het licht op de ochtend dat je hem nodig hebt.

Zet het houderschap op je eigen rechtspersoon en de DNS bij een partij waar alleen jij kunt inloggen. Laat je mail draaien bij een leverancier die niets met je website te maken heeft. Neem in elk contract op dat DNS-toegang en een export van je data bij beëindiging binnen vijf werkdagen worden geleverd, ongeacht een geschil over facturen. Vanaf dat moment kan een leverancier je nog steeds voor de rechter slepen over geld, maar hij kan je niet meer uitzetten.

Een knop die iemand anders kan omzetten, is geen knop die van jou is.