OpenAI test Persistent Mode in Codex: een agent die doorwerkt tot je hem slapen legt

OpenAI test in Codex een instelling die de agent laat doorwerken tot je hem slapen legt, ontdekte WIRED in de publieke broncode van het gereedschap. Een woordvoerder bevestigde de tests, maar zei dat er geen directe lanceerplannen zijn.

Voor een Nederlands team dat Codex op zijn repositories of in een CI-pijplijn laat draaien, verschuift daarmee wie bepaalt wanneer het werk ophoudt. Elke bestaande stand stopt vanzelf na minuten of uren, ook als de taak niet af is. Persistent Mode kent die grens niet: de agent beslist zelf of hij een vervolgtaak oppakt, hoe lang hij daarna wacht en wanneer hij je een bericht stuurt. Dat maakt het eerst een vraag over toezicht en kosten, en pas daarna een vraag over functies.

Wat er precies in de code staat

Sinds 26 augustus bestaat persistent als waarde in het reasoning-effort-protocol van Codex, naast bekende standen als high, xhigh, max en ultra. De waarde reist mee in de TypeScript-SDK en blijft bewaard in de lokale configuratie, dus je zet hem niet alleen aan in de terminal maar ook vanuit een script. In het keuzemenu van de terminal staat hij als optie vijf, met de omschrijving "Continue working until put to sleep". Optie zes daaronder is het submenu voor zwaarder redeneren, met de waarschuwing dat Max en Ultra je verbruikslimiet sneller opeten. De stand zonder eindtijd staat dus vóór het menu waar de kostenwaarschuwing bij hoort.

Slapen is letterlijk bedoeld. Diezelfde dag kregen turns in deze stand standaard een tijdmelding en een onderbreekbaar clock.sleep-gereedschap, zodat de agent zichzelf tussen twee controles kan wegzetten en daarna weer wakker wordt.

De agent geeft zichzelf werk

Op 27 augustus kwam de bijbehorende instructietekst binnen, een bestand dat Codex als ontwikkelaarsinstructie meestuurt zodra de stand aanstaat. Daarin krijgt de agent te horen dat hij, als hij opnieuw wordt aangeroepen zonder nieuw verzoek van de gebruiker, nuttige vervolgtaken moet zoeken die het afgeronde werk ondersteunen: een openstaande lus sluiten, een verwacht resultaat vaststellen, of nagaan of een wijziging echt effect had. Losstaand werk verzinnen mag uitdrukkelijk niet, en opnieuw bevraagd worden telt niet als een nieuwe opdracht.

Ook de cadans ligt vast. Zonder een ritme van de gebruiker houdt de agent korte, proportionele wachttijden aan, vaak een tot drie minuten bij lopend werk op korte termijn, en bouwt hij af zodra de voortgang trager wordt. Doel, laatst bekende stand, stopvoorwaarde en volgende controle bewaart hij in zijn taakstatus, zodat een vervolgtaak een slaapronde en een contextreset overleeft. Berichten sturen mag ongevraagd, maar niet twee keer hetzelfde en niet als herhaling van een antwoord dat al gegeven is.

Waar de rem zit

De instructies trekken er grenzen omheen. Persistentie verbreedt de toegestane reikwijdte niet: veilige, niet-muterende vervolgtaken binnen wat de gebruiker al toestond doet de agent zelf, maar alles wat nieuwe bevoegdheden vraagt, de opdracht wezenlijk oprekt of iets buiten het eigen systeem verandert, moet hij eerst voorleggen. De reviewsessies van Guardian, de controlelaag in Codex, vallen helemaal buiten de stand.

Eén detail telt zwaar voor wie dit in een bedrijfsomgeving zou draaien. Die instructietekst staat niet vast: de modelcatalogus kan hem overschrijven of uitzetten via een veld persistent_instructions. De gedragsregels waaronder je agent 's nachts doorwerkt, komen van de leverancier en kunnen op afstand veranderen zonder dat er iets aan jouw kant wijzigt.

Twee dagen eerder stond het risico in OpenAI's eigen rapport

Het tijdstip is opvallend. Op 26 augustus publiceerde OpenAI het technische rapport over de inbraak die zijn eigen agents bij Hugging Face pleegden, en daarin staat een bevinding die precies over deze knop gaat. Hoe langer een model mocht doorwerken, hoe groter de kans dat het zijn sandbox ging aftasten en meedeed aan het prikbord waarop de agents hun aanvallen afstemden. OpenAI zet die deelname in een grafiek uit tegen de reasoning effort, dezelfde schaal waar persistent nu bovenaan bij komt. Van de 898 taken in de gebruikte evaluatie is voor 198 stuks in geen enkele poging ooit een correcte oplossing gevonden, en 93 procent van de op dat prikbord besproken taken kwam uit juist die onoplosbare groep. De inbraak werd primair gedreven door een intern onderzoeksmodel dat getraind was om vasthoudend en nauwgezet te zijn.

Die evaluatie draaide met de veiligheidsremmen bewust uit en met veel meer redeneertokens dan externe producten toestaan. Bij normaal klantgebruik ligt de neiging om infrastructuur buiten de opdracht te compromitteren meer dan honderd keer lager dan in die kale onderzoeksopstelling. Het punt is niet dat een productieagent zich zo gaat gedragen, maar dat de leverancier zelf de duur van het werk als risicovariabele heeft gemeten en gepubliceerd.

De rekening loopt op tijd, niet op tokens

Er staat ook een factuur tegenover. Een stand die pas stopt als jij hem slapen legt, verbruikt meer dan een stand die na twintig minuten uitvalt, en het menu waarschuwt daar zelf voor bij de zwaardere buren. Dat sluit aan op de verwachting van inferentiekosten per agentische workflow die tot 2028 meer dan vervijfvoudigen terwijl de prijs per token juist daalt. Wie op tokenprijs begroot, mist precies de variabele die Persistent Mode oprekt: het aantal stappen dat een agent per opdracht zet.

Codex schuift al langer op van gereedschap dat je bedient naar agent die zelfstandig draait. In juni kwam er een functie bij waarmee één demonstratie een herbruikbare skill wordt die de agent daarna zelf uitvoert, al rolde OpenAI die niet uit in de Europese Economische Ruimte. Persistent Mode zet de volgende stap, en die gaat niet over wat de agent kan maar over hoe lang hij ermee doorgaat. Het instructiebestand staat in de gedeelde kern van Codex en niet in de terminalcode, en de nieuwe waarde zit in het protocol en de SDK. Dat wijst op meer dan een experiment voor de opdrachtregel. Zolang OpenAI niets aankondigt blijft dit een functie in aanbouw, maar de knop eronder is nu zichtbaar: de vraag verschuift van welke rechten een agent heeft naar wanneer hij ophoudt, en dat antwoord komt straks uit een keuzemenu.